Sprawdź: Bezpłatne plany treningowe
Biegi na 60 m to jedna z najbardziej emocjonujących konkurencji 21. Halowych Mistrzostw Europy w Toruniu. Polska wystawia 4 sprinterów na „60”, w tym walcząca o kolejny medal Ewa Swoboda. Do Polski przyjechały wielkie światowe gwiazdy, a różnice są minimalne, więc możemy liczyć na niespodzianki.
Wśród faworytów biegu na 60 m tradycyjnie są Amerykanie i Jamajczycy (tych będzie aż trzech, dzięki „dzikiej karcie” dla Ackeema Blake’a za wygranie World Athletics Indoor Touru). Jednak to Brytyjczyk Jeremiah Azu broni tytułu mistrza świata z Nankinu, który rok temu pobiegł niedługo po wygraniu halowych mistrzostw Europy i zastaniu tatą. Azu w tym sezonie wygrał mityngi halowe w Sztokholmie (6,54), Dusseldorfie (6,53) i Berlinie, gdzie czasem 6,47 ustanowił rekord życiowy. Nie miał sobie równych także na mistrzostwach kraju w Birmingham, gdzie wygrał 60 m (6,56) i 200 m (20,77).
Azu zajmuje na liście tego sezonu 5. miejsce ex aequo z Trayvonem Bromellem z Jamajki, jednak trzech zawodników przed nimi nie wystąpi w Toruniu, bo priorytetem były dla nich zawody uniwersyteckie w USA. Bromell to halowy mistrz świata na 60 m sprzed 10 lat w Portlandzie, a w ubiegłym roku pomógł Stanom Zjednoczonym zdobyć złoty medal mistrzostw świata w biegu na 4×100 metrów w Tokio. Jego rekord życiowy (z 2023 r.) to 6,42.
Rekord życiowy 6,42 (ustanowiony na stadionie w 2023 r.) ma również brązowy medalista mistrzostw świata w hali z 2024 r. – Ackeem Blakem, a jego halowy rekord również robi wrażenie 6,45 (z 2024 r.). W tym sezonie biegał już z nieprzepisowym wiatrem (+2,5) na Jamajce 6,46, a w hali, mimo że wolniej (6,55 i 6,53), to odnosił zwycięstwa w Brighton i Nowym Jorku.
Medalowe aspiracje zgłasza też drugi z Jamajczyków – Bryan Levell. 22-letni sprinter w 2021 r. w mistrzostwach świata juniorów w Nairobi na 200 m nie dotarł do finału przegrywając go o 1 setną z reprezentantem Polski – Jakubem Pietrusą, ale w ubiegłym roku zdobył już brązowy medal w kategorii seniorów w Tokio (19,64). W tym roku startował 4 razy, w tym raz w hali (5. miejsce na Millrose Games w Nowym Jorku z 6,66). Pozostałe wyniki (6,54, 6,56 i 6,47) uzyskał u siebie na Jamajce, gdzie rolę odgrywa też siła wiatru (odpowiednio +0,7, –1,0 i +1,2 m/s).
Najlepszy wynik na świecie ma 21-letni Jordan Anthony (6,43), który zadebiutuje na imprezie tej rangi. W tym sezonie w Brighton i Nowym Jorku przegrywał na 60 m z Ackeemem Blakem, ale później odnosił tylko zwycięstwa z wynikami 6,43 (9. miejsce w historii) i 6,45 na mistrzostwach USA, gdzie pokonał Bromella i Noaha Lylesa.
Trzeci z Jamajczyków – Kishane Thompson to srebrny medalista mistrzostw świata i igrzysk olimpijskich na 100 metrów, ale w hali biegał tylko dwukrotnie w życiu (w 2025 w Astanie i w tym roku w Sätrze). Niedawno w Kingston pobił swój rekord życiowy – 6,46 (+0,7), pokonując Levella i Blake’a. Niewiele gorzej biega w tym sezonie Portorykańczyk Eloy Benitez, który w eliminacjach ubiegłorocznych mistrzostw świata wygrał z czasem 6,49, ale doznał kontuzji w finale (wygrał w nim Azu także z 6,49). W tym roku poprawił swój rekord życiowy do 6,48 sekundy w hali w Boliwii.
Polskę reprezentować będą Oliwer Wdowik i Dominik Kopeć. W lepszej formie jest Wdowik, który w tym sezonie ustanowił swój rekord życiowy wynoszący 6,54 (=16. Wynik zgłoszeń), a gdyby nie odpuszczenie ostatnich metrów uniesienie ręki w geście zwycięstwa miałby szansę na wynik bliski rekordu Polski Mariana Woronina (6,51 z 1987 r. – to dziś dopiero 83. w historii halowej „sześćdziesiątki”). Woronin zdobył sześć medali halowych mistrzostw Europy (w tym jeden na 50 m, bo taki dystans rozgrywano w 1981 r.). Ostatni, piąty złoty medal HME zdobył w Liévin w 1987 r., bijąc rekord kraju najpierw w półfinale (6,52), a później w finale (6,51). Na pierwsze halowe mistrzostwa świata w Indianapolis w 1987 r. nie poleciał, a medal dawało tam 6,54. Dominik Kopeć posiada rekord życiowy 6,53 z 2023 r. (drugi wynik w historii za Woroninem), kiedy w Istambule 1 tysięcznej sekundy zabrakło mu do medalu halowych mistrzostw Europy. W tym sezonie uzyskał w Dortmundzie 6,57 (=22. czas zgłoszeń). Dla obu Polaków będzie to debiut w halowych mistrzostwach świata.
Rekord świata – Christan Coleman (6,34 z 2018 r.)
Rekord halowych mistrzostw świata – Christian Coleman (6,37 z 2018 r.)
Medaliści poprzednich HMŚ w Nankinie: 1. Jaremiah Azu – Wielka Brytania (6,49), 2. Lachlan Kennedy – Australia (6,50), 3. Akani Simbine – RPA (6,54).
Wśród kobiet na 60 m tabelom zgłoszeń przewodzą ex aequo mistrzyni olimpijska na 100 m z Paryża – Julien Alfred i Zaynab Dosso (obie 6,99). Rok temu wygrała Mujinga Kambundji (7,04) przed Dosso (7,06) i Patrizią Van Der Weken (7,07), która jest na trzecim miejscu tegorocznych tabel z 7,01. Kambundji nie będzie bronić tytułu, ponieważ w listopadzie urodziła swoje pierwsze dziecko, a w walce o medale liczyć się będzie kilka sprinterek.
Alfred to czempionka halowych mistrzostw globu z 2024, kiedy wygrała z 6,98. Wicemistrzynią była tam Ewa Swoboda (7,00), a brąz przypadł Dosso (7,05). Rekord życiowy Alfred ustanowiła w 2023 r., kiedy pobiegła drugi wynik w historii (6,94). Dosso ma już brąz i srebro HMŚ, więc do kolekcji brakuje jej tylko złota. Rekord życiowy z ORLEN Copernicus Cup świadczy, że szykuje się na to bardzo mocno.
Ewa Swoboda ma 10. wynik na listach zgłoszeń (7,07), a w poprzednich trzech edycjach halowych mistrzostw świata zdobyła srebro i dwa razy była czwarta. Przy wsparciu polskiej publiczności powalczy o kolejny medal. Druga z Polek – Magdalena Stefanowicz (7,20) jest na 25. miejscu list zgłoszeń, a podczas mistrzostw świata w 2024 r., w Glasgow dotarła do półfinału.
60 m kobiet – kluczowe informacje:
Rekord świata – Irina Privalova – Rosja (6,92 z 1995 r.)
Rekord halowych mistrzostw świata – Gail Devers – USA (6,95 z 1993 r.)
Medaliści poprzednich HMŚ w Nankinie: 1. Mujinga Kambundji – Szwajcaria (7,04), 2. Zaynab Dosso – Włochy (7,06), 3. Patrizia Van Der Weken – Luksemburg (7,07).
