Biegacz z Marsa - "Nerwy w konserwy ..."

[banama]

CityTrail (edycja 5/5) - czyli forma stabilnie przeciętna

Z ciekawszych rzeczy, które wydarzyły się w ostatnich dwóch tygodniach, to wypad na przedłużony weekend do Bielska-Białej. A jak Bielsko-Biała to pobliże gór. Wpadły zatem przy okazji tego wyjazdu dwa treningi w Beskidzie Małym. Trochę poczułem i przypomniałem mięśniom realną trudność jakiej doświadcza się w terenie górskim na dłuższych podbiegach oraz przede wszystkim zbiegach. Duże trudności mam z technicznym zbiegiem (kamienie, nierówności, nachylenie stoku). Staw skokowy jeszcze nie jest gotowy na takie wyzwania w ramach zawodów. Choć prawda też jest taka, że na wyższych prędkościach ciało inaczej reaguje na takie wyzwania.





Wycieczki planowałem w ten sposób, że wybierałem sobie dwie stacje kolejowe w kierunku do Żywca - jedna na start, druga na koniec. Pierwszego dnia to były Bielsko-Biała Leszczyny na początek, a Łodygowice na koniec. Drugiego Wilkowice na początek, a Leszczyny na koniec. Ze stacji w stronę Magurki Wilkowickiej i potem w dół. Powyżej 150 metrów w góre, pojawiał się już pierwszy śnieg. Na początku na gałęziach drzew, a potem im bardziej w górę, tym coraz więcej. Temperatura oczywiście też im wyżej tym mniej. Sporo udało się podbiec lekkim truchtem, więc przynajmniej w tym aspekcie trening siłowy zaczyna oddawać. To były bardzo fajne dwa treningi i oddech od codzienności miasta.













Tydzień później, czyli w zeszły weekend ostatnia edycja City Trail. Wypadł tak sobie. Myślę, że nie do końca zregenerowałem środowy akcent (3x12min LT) - ale liczyłem się z tym, że tak może być. Dynamiki i wydolności w płucach wystarczyło na jakieś 2 km z groszem. Potem to już była agonia i tryb "byle dobiec". Słabiutki jestem - trening siłowy w aspekcie szybszego biegania niespecjalnie oddaje. Zamuliłem się na niskiej kadencji - mam spore trudności, żeby podkręcić szybciej nogami na zmęczeniu. Oficjalny czas to 19:43 - wyszarpany sporym nakładem sił.

Na pocieszenie, w tym dniu, odebrałem dwa medale. Jeden za CityTrail, a drugi za Wesołe Biegi Górskie.
Klasyfikację generalną w CityTrail kończę na 7 miejscu w M50, a na 69 w open mężczyzn.



Żeby nie było, że narzekam - bawię się doskonale. Różne szalone pomysły przychodzą do głowy - najbliższy już za tydzień

[banama]

ICE MAT Półmaraton - czyli jak popsuć dobrą zabawę

Pisałem, że nie narzekam, bo się dobrze bawię. No to pobiegłem sobie półmaraton 30 marca w Ostrowie Wielkopolskim. Trasa płaska, pogoda niezła, trochę wiatru, ale bez przesady. Wynik? 1:34:50. Taaa ... Dziś czuję się jak zbity pies, który nic nie rozumie, za co takie lanie. Jeśli podczas Wiązowny nie dowiozłem mięśniowo, to tutaj nie wiem jak to nazwać? Czułem się jakbym miał nogi przyklejone do asfaltu. I najgorsze, że nic z tym nie mogłem zrobić. Oddech chce, serce chce, a mięśnie mówią - takiego wała. Fakt, że przez cały tydzień walczyłem ze spiętym odcinkiem lędźwiowym, no ale żeby to spowodowało, aż takie spustoszenie w układzie ruchu?

Czas odpocząć i zresetować głowę oraz podejście do tej zabawy.  

[banama]

Leśna Triada 2025 - szlak wiosny

Trochę cierpię już dłuższy czas, a punktem szczególnie doskwierającym mi w tym cierpieniu są nieustannie spięte plecy w odcinku lędźwiowym. Jak zaczęło się to tydzień przed półmaratonem ICE, tak trwa do dzisiaj, z mniejszym lub większym bólem. Wiem oczywiście doskonale, że to wszystko jest powiązane ze sobą, czyli doskwierające rozcięgno, ponaciągane dwójki czy spięty pośladek. Wszystko jakoś kumuluje mi się w tych biednych plecach. Robię co mogę by sobie ulżyć różnymi ćwiczeniami - pomaga doraźnie, natomiast już nie pamiętam, kiedy tak długo mnie to trzymało. Bez pomocy fizjo się nie obejdzie.

Tak czy inaczej, coś tam truchtam, coś tam się ruszam i żeby sprawdzić, ile z tej formy uleciało, to pobiegłem w sobotę mocny przełaj w lesie Sobieskiego (ok. 5 km) pod nazwą Leśna Triada - szlak wiosny. Cykl jest organizowany przez Aktywną Warszawę i jest za darmo - trzeba się szybko zapisywać, bo miejsca ulatują momentalnie.

Rok temu też tu biegłem (w końcu to moje trasy biegowe), więc mogłem mieć porównanie. W tym roku organizator, nie wiem czy przez pomyłkę, czy po prostu tak na oko, odrobinę wydłużył trasę, przesuwając linię startu o jakieś 60-100 metrów. Warunki idealne, takie jak rok temu. Rozgrzewka ociężała i niemrawa. Po wstępnym truchcie, na ćwiczeniach dogrzewających rekonesans pleców - no generalnie dramat, sztywno. Porozluźniałem się na tyle na ile byłem w stanie, no i cóż - lecimy.

Pierwsze zaskoczenie, to mega luz na starcie - co ta adrenalina potrafi zrobić. Zupełnie zapomniałem o plecach. Pod nogą spory zapas mocy. Po ~500 metrach zerknąłem na zegarek i zorientowałem się, że jest grubo za szybko - 3:39 średnie tempo. Trzeba było zwolnić, bo na płaskim długo bym tego nie utrzymał, a ja mam przecież po drodze dwa małe podbiegi i jeden duży w okolicy 4km. Nazwałem go podbieg "morderca". Rozsądek zatem zwyciężył. I to się opłaciło, bo dalsze kilometry były wystarczająco mocne, żeby doświadczyć intensywności piątki ale bez "zajezdni". "Mordercę" pokonałem dużo sprawniej niż rok temu. Nie czaiłem się tylko zaatakowałem na pełnej mocy. Na szczycie odrobinę przytkalo ale w miarę szybko doszedłem do siebie na płaskim, piaszczystym odcinku. Potem na zbiegu nogi miały już akceptowalną moc, jak na ten etap biegu czyli 4km. Końcówka z kontrolowanym upuszczaniem rezerwy mocy. Dobry start, który utwierdził mnie, że jestem w stanie szybko biegać po miękkiej nawierzchni. Na asfalcie/kostce doświadczam mocnego kasowania mięśni. I nie wiem, czy wprowadzenie większej ilości treningów na twardym coś tu zmieni - nie jestem przekonany. Sądzę, że trzeba maksymalnie wyciszyć, to co dzieje się w stopie. Od tego miejsca wszystko się zaczyna, jeśli chodzi o pozostałe dysfunkcje mięśniowe.

Pomimo wydłużonej nieco trasy, wynik poprawiony o 6 sekund. 4:05/km rok temu, 4:00/km w tym roku. Wydaje się zatem, że forma cały czas jest. Tylko te bóle ...

[banama]

Dawno mnie tu nie było ...

Gdzie jestem obecnie?

To bardzo dobre pytanie. Żeby odpowiedzieć na nie sobie samemu, zacznę od początku, czyli od czerwca ubiegłego roku

[banama]

Nerwy w konserwy i na eksport

Forma biegowa od kwietnia została wyzerowana. Kilometraż obcięty do "maksymalnego" minimum Na początek czerwca zafundowałem sobie tygodniową przerwę od biegania. Stwierdziłem, że potrzebuję tego, po nieudanym 30 minutowym teście Friela (wykonanym 1 czerwca). Testu nie ukończyłem, co nadwyrężyło moje ambicje oraz zaniżyło do poziomu dna morskiego zadowolenie z aktywności biegowej. W celu ratunku spadającej kondycji został zaangażowany gravel. Znowu pojawiły się przejażdżki 90 minutowe i więcej. Po tygodniu absencji biegowej ponowiłem test Friela - "ja nie zrobię?". Tym razem test ukończyłem uzyskując spektakularną wartość Anaerobic Threshold avg Pace na poziomie 4'18/km. Świetnie ... Tętno LTHr z testu to 157 ud./min. Strefy zaktualizowałem, no i cóż powolutku wracamy do treningu.

Poniżej notatka z tego treningu:

Test wykonany poprawnie. Dałem z siebie maksa. Nie było łatwo. Przed treningiem na wadze było prawie 74kg, więc sporo. Tygodniowa przerwa od biegania pewnie też trochę dołożyła, w kontekście lekkiego spadku formy. Niemniej początek był w miarę luźny i bez dyskomfortu mięśniowo-stawowego. Niestety w połowie testu, gdzieś za 15 minutą zacząłem czuć rozcięgno. Potem trochę się to wyciszyło, ale po treningu i na następny dzień jest mocno odczuwalne. Źle się chodzi. Tylna taśma z rana pospinana (czuć to było w wyproście z głębokiego przysiadu). Gdyby nie problemy z rozcięgnem, wejście w trening mogłoby być obecnie skuteczne. Niestety cały czas jesteśmy na granicy kontuzji ...

Powolutku oznacza spokojnie z kilometrażem. Przyjąłem opcję biegania tylko akcentów, natomiast do bazy tlenowej oraz tzw. aktywnej regeneracji wykorzystać rower. Akcenty to dla mnie jakaś forma interwałów VO2max, oczywiście thresholdy oraz bieg na progu tlenowym - czyli takie powiedzmy dłuższe wybieganie. VO2max oraz thresholdy, zaliczyłem, tzn. na jednym treningu 12x1min/1min, a w ramach thresholdu pobiegłem Leśną Triadę szlak Lata. Nie do końca wyszedł z tego threshold, bo w większość był to bieg nieco ponad threshold 🫣

Notatka po zawodach, dla zobrazowania swych odczuć i mentalu:

Rozgrzewka słaba. Czuć było, że nie jestem zregenerowany. Trucht ociężały. Ćwiczenia trochę pomogły. Przebieżki nawet były ok. Początek biegu nawet spoko. Był zapas na wyższe prędkości na samym początku. Czułem jednak że wytrzymałościowo muszę uważać. Skończyło się na biegu na samopoczucie nieco ponad progiem. Na ok. 1.5 km poczułem rozcięgno. To samo uczucie co na teście Friela. Ewidentnie problemy z nogą wpływają na możliwości biegowe. Dyskomfort z rozcięgnem utrzymywał się przez niedzielę i poniedziałek. Na tyle był dokuczliwy, że wywoływał utykanie. W poniedziałek nie byłem wstanie wykonać wspięć na jednej nodze, nawet bez obciążenia. Na wtorek umówiłem wizytę u p. Krzysztofa.

Dziś jest już środa. Jestem po wizycie u mojego osteopaty - tak, tak, znowu wróciłem do p. Krzysia (wcześniej odbyłem chyba 3 sesje u innego terapeuty Andrzeja). Wnioski po wizycie? Mój problem to nie rozcięgno. Haha. Dyskomfort i ból wywołuje nerw kulszowy. A dokładnie nerw kulszowy, który to po przejściu przez udo, dzieli się w dole podkolanowym na nerw piszczelowy i nerw strzałkowy wspólny. Te dwie gałęzie kontynuują swój przebieg w dół, unerwiając odpowiednio przyśrodkową i boczną część podudzia oraz stopę. No i w stopie to się właśnie po stronie podeszwowej odzywa. Popracowaliśmy nad problemem. Do weekendu spokojne treningi i neuromobilizacja, czyli "nerwy w konserwy i na eksport".

Dziś widzę, że wtedy wszystko wydawało się pod kontrolą. Taaa ...

[banama]

Nerwy w konserwy ...

No właśnie. Tak to było ujęte w ostatnim wpisie.

Nerw kulszowy - taka diagnoza. Wydawało się, że mam to jakoś pod kontrolą. Tym bardziej, że 8 lipca poszedłem na rozbieganie i jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki ustąpiły problemy związane za stopą. Po prostu zero sygnałów. Pojawił się luz biegowy. Nie przeszkadzało mi wtedy, że przez większość treningu obecne było mocne ciągnięcie w pośladku. Dyskomfort ten był nieprzyjemny, na pewno wpływający jakoś na biomechanikę ale w mniejszym stopniu niż to, co doświadczałem ze stopy. Niestety nie była to żadna adaptacja mięśniowa - nic z tych rzeczy. Podczas kolejnych dni treningowych schemat się powtarzał:

Niestety mocno przeszkadza ciągle ciągnięcie z pośladka

albo

Przebieżki spoko ale czuć było dziwne odczucia ze struktur pośladkowych. Szło spore obciążenie na odcinek lędźwiowy i pośladkowy

albo

Po treningu odczuwalne problemy związane z nerwem kulszowym (mrowienie, ciągnięcie w pośladku). Noc taka sobie. Rano słabo (mrowienie, lędźwie zblokowane - bolesny, utrudniony skłon). Dolegliwości neuropatyczne nie są odczuwalne podczas aktywności na gravelu. Tak jakby w tym ułożeniu ciała nie było ucisku

A tu znów pojawia się wzmianka o lędźwiach (i mrowieniu):

Sytuacja z odczuciami dyskomfortu się stabilizują ... tzn. ciągnięcie od pośladka (może lędźwiowego?) + ciągnięcie po boku podudzia. Kilka przerw na delikatną mobilizację, bardziej neuromobilizację. Wypchnięcie prawego biodra do tyłu bardziej nasila mrowienie w podudziu.

Tak sobie trenując mało przyjemnie dobiegłem/dotruchtałem do sierpnia. A początek sierpnia był bardzo smutny.

[banama]

Nerwy w konserwy ...

Tak jak napisałem w poprzednim wpisie. Sierpień zaczął się smutno. Pożegnaliśmy naszą suczkę. Wspaniały to był pies. Nie zliczę wspólnie przebiegniętych kilometrów. Towarzyszyła mi na wielu trasach. Pies nie do zdarcia. Wierna do bólu. Niezłomna. Pozostały wspomnienia.







Wybrane notatki z treningów sierpniowo-wrześniowych. A żeby było weselej przepuszczone przez autoironię sztucznego inteligenta

10–11.08.2025 – Dno i metr mułu

Zaczęło się nieźle, skończyło jak zwykle. Powrót pod wiatr i mój układ nerwowy w prawej taśmie powiedział: „a teraz to radź sobie sam”. Tempo poniżej 4:30? Zapomnij. Ciało miało wrażenie, że ktoś wymienił mięśnie na plastelinę, a nerw kulszowy postanowił urządzić sobie nocne jam session. Rano ledwo się ruszałem, ale po dłuższym mobilizacyjnym dialogu z grawitacją nastąpiło „o dziwo, jest lepiej!”. Gravel następnego dnia – jak zwykle miła jazda, układ nerwowy wzięty z zaskoczenia, mięśnie wróciły z urlopu, ale to tylko pozory. Na rowerze to działa zgoła inaczej. Nerw biegacza nadal jednak w trybie „nieobecność usprawiedliwiona z powodu L4”. A może L5?

12.08.2025 – Cisza po burzy?

Fizjoterapia o dziwo zadziałała! Poziom dyskomfortu – minimalny. Tętno nawet na wykresie wygląda jakby wypiło melisę. Ciekawe, że jak fizjo trafił w odpowiednie tkanki, to organizm mówi: „OK, możemy znów współpracować”. Szkoda, że to był tylko incydent potwierdzający regułę "fizjoterapia jest przereklamowana".

16.08.2025 – Dzień po dniu, czyli jak NIE planować regeneracji

Początek luźny, ale od 7. kilometra przyszła zemsta układu nerwowego. Nerw kulszowy 5/10, przy czym 10 oznaczałoby już spotkanie z neurochirurgiem w trybie natychmiastowym. Lędźwie – obolałe. Głowa – mądrzejsza, ale tylko teoretycznie.

24.08.2025 – Próba czterech powtórzeń, wynik: trzy

Cztery raz osiem minut nie wyszło. Już na rozgrzewce miałem przeczucie, że nic z tego nie będzie. Pośladek spięty jak linia wysokiego napięcia, plecy obrażone. Jak mawiają klasycy – jak boli na rozgrzewce, to dalej nie będzie weselej.

26.08.2025 – Lędźwiowy przejmuje dowodzenie

Nowy bohater w bólowym spektaklu – prawy mięsień lędźwiowy. Plecy z prawej strony zastrajkowały, więc co 5 minut – przysiad i oddychanie jak w jodze na kacu. Bieganie ciężkie, tętno z piekła rodem, ale przynajmniej pogoda dopisała.

31.08.2025 – Optymizm kontra rzeczywistość

Plan: 15 km. Rzeczywistość: „nie żartuj”. Kręgosłup powiedział, że dopóki on się nie uspokoi, kilometraż kończymy na mikrodawkach. Rozsądek przyklasnął, ale motywacja wyszła na spacer mówiąc "żegnaj".

06.09.2025 – Leśna Triada (Młociny)

Zaskakująco – nie gorzej niż w czerwcu. Czyli trochę lepiej, ale tylko „statystycznie”. Rozgrzewka sztywna jak kloc drewna. W trakcie biegu brak mocy w drugiej części – typowa historia: motoryka zawiodła, fizjologia nie miała nic do gadania. Po zawodach: REZONANS, czyli magiczne słowo, które w moim kalendarzu oznacza „przyznaj się, że przesadziłeś”.

11.09.2025 – Ból, mrówki i prądy w pośladku

To był ostatni trening biegowy przed przymusową, wielotygodniową pauzą. Ból nie odpuszczał nawet na chwilę. Kiedy spróbowałem podbiegu – bum! Efekt prądu wzdłuż całego nerwu kulszowego. Mrowienie, zaciskanie na łydzie. Zrezygnowałem z podbiegu, żeby nie skończyć jako przykład w podręczniku fizjoterapii. Obie nogi ociężałe, lewa niby OK, ale brak mocy – klasyka „kręgosłupowego domina”.

Podsumowanie

Teraz, z perspektywy czasu, jestem oczywiście mądrzejszy. I nawet dowcip czata niespecjalnie mi przeszkadza. Wystarczyło od połowy sierpnia zwolnić, zająć się kręgosłupem… Ale nie! Ja, niczym sportowiec‑filozof, postanowiłem zobaczyć, dokąd zaprowadzi mnie ambicja. No i zaprowadziła – prosto na stół rezonansowy. Ale nie to było przysłowiowym gwoździem do trumny, w której złożyłem tak dobrze zapowiadający się Biegowy Sezon 2025 ...

[banama]

Nerwy w konserwy ...

6 września 2025 – Rezonans i „typowa dyskopatia po 50-tce”

Po zawodach na Młocinach – rezonans. Wynik? Przepuklina L4-L5, klasyk dla „dojrzałego” biegacza. Fizjo pogłówkował, tydzień przerwy od biegania zaproponował, choć bieganie niby pomaga (nawodnienie krążków, bla bla). No to na koniec tygodnia, czując się jak nowy, pomyślałem: „Ogrodzie kochany - może by tak zaległości nadrobić”. Płyty chodnikowe + krawężniki czekały od tygodni. Dźwigałem jak atleta, szło gładko… aż na koniec „tknęło” mnie, żeby jeden krawężnik przestawić. Dźwignąłem, odłożyłem ze skrętem tułowia (w głowie myśl szybka jak Bolt w swym prajmie: „chłopie, co ty robisz?!”) i… szarpnęło. Kucnąłem z głupią miną jak u Michnikowskiego w dialogu z Dziewońskim. Do końca dnia nie było tragedii, ale noc i poranek – koszmar.

Wrzesień–październik – Szukanie ratunku u Andrzeja

Fizjo Krzyś miał wolne, rehabilitant Andrzej jak zwykle terminy z miesięcznym wyprzedzeniem, więc żona zapisała mnie do starego znajomego. Ten od razu: konsultacja z neurochirurgiem please. No dobra, co mi szkodzi - pomyśłałem. Pojechałem na drugi koniec miasta, a jakże rowerem, co też pokazuje, że mój stan fizyczny serio nie był tragiczny. Neurochirug natomiast nie pitolił się z tematem - operacja na podstawie samego zdjęcia rezonansu (historia kliniczna? Po co!). Aha - zrozumiałem, że właśnie wywaliłem parę stów na niepotrzebną (?) konsultację. Podziękowałem neurochirurgowi, podziękowałem fizjo. To doświadczenie jednak było cenne, bo pokazało mi jak działa odruch psychosomatyczny. Jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki posypałem się fizycznie, dostałem takiego spazmu na plecach, że nie pamiętam czy i kiedy tak mnie poskładało. Przestałem chodzić do pracy, do biura. Na szczęście mogłem pracować zdalnie. Z rutyny sprawnościowej, w pewnym momencie zostały mi tylko ... pompki na kolanach - każde inne ćwiczenie wywoływało ból. Ma-sa-kra.

Na szczęście zwolnił się termin u fizjo Andrzeja. Wróciłem do Niego z podkulonym ogonem. Po pierwsze uspokoił mnie, pokazał na zdjęciach dużo trudniejsze przypadki, a przede wszystkim uświadomił, że mam na prawdę spory zapas, jeśli chodzi o sprawność ogólną. Na kolejnych sesjach wyciszył plecy terapią manualną, manipulacjami i suchym igłowaniem (podudzie i stopa dostały w kość). W trakcie tych terapii doświadczyłem, krótkotrwałego na szczęście, „opadania stopy” – flak totalny przy próbie stanięcia na pięcie. Cieszę się, że to szybko wróciło. Być może był to efekt naruszenia jakiegoś włókna ruchowego podczas terapii. Bo gdyby nie wróciło, no to generalnie tzw. "czerwona flaga".

W międzyczasie jeszcze konsultacja u lekarza rehabilitacji pod kątem możliwości farmakologicznych. Farmakologia – spoko, mogę brać ale nie za długo (w tamtym okresie brałem Ketonal nawet 2 razy w nocy). Lekarz zaproponował zastrzyk nadtwardówkowy, ewentualnie terapię osoczem (Ortholine) - po tym, to już w ogóle miałbym być jak nowy. Był tylko jeden "prozaiczny" problem - $$$

Do końca października pozostałem zatem na leczeniu zachowawczym, ze wsparciem NLPZ-etami.

Listopad – ArpWave w Konstancinie, czyli terapia na czuja

Próba nowości: 8 sesji ArpWave.

Zaczęło się ciekawie... W nocy, po 2 terapii, wstałem do toalety i po załatwieniu tego, co trzeba, doznałem "ciekawego" doświadczenia - polecam każdemu facetowi wygooglanie określenia "nocne omdlenie mikcyjne" ... Skończyło się na 12-godzinnym pobycie na SOR, kompletem badań i serią skierowań diagnostycznych (kardiolog, neurolog, laryngolog). Ścieżka kardiolgiczna zakończona - wszystko cacy. Neurolog w trakcie (mam jeszcze rezonans głowy w marcu). Laryngolog pewnie po rezonansie.

Wracając do ArpWave. Pierwsze 4 sesje były pod staw krzyżowo-biodrowy, potem diagnozowanie i terapia na czuja. Wzmocnienie siłowe OK, nawet prawa stopa przy próbach truchtu ląduje lepiej (jakoś stabilniej), kompensacje w jakimś stopniu wyrównane… ale ból w podudziu i pośladku? Bez zmian. Terapeuta po 4 sesji podrapał się w głowę i zaproponował kolejne 5 sesji za darmo - jeśli nie pomoże. Jak pomoże, to połowa stawki. No OK - co mi szkodzi. Po 8 sesji kiszka - nic się nie poprawia. Terapeuta: „Pomyślę i zadzwonię”. Nie zadzwonił. A u mnie znowu się pogorszyło - wieczorem i przed pracą Dectac 25 mg na ratunek. Przynajmniej zaoszczędziłem niemałą sumkę $$$

Grudzień – Powrót do Andrzeja, runda kolebiąca

Ile to już razy wracałem do Andrzeja? Trzy sesje na dzień dobry: rozgniatanie mięśni przykręgosłupowych czymś twardym jak grzybek (spięte na beton), manipulacje na kręgosłupie i stawie krzyżowo-biodrowym, na koniec suche igłowanie w podudziu (u mnie to chyba placebo). Ból uparty jak krawężnik. Dectac działa – sen i praca na luzie, ale organizm mówi: „kiedy to się skończy?”. Generalnie Andrzej twierdził, że poprawa mega, ale ja wiadomo - cierpliwość to moje drugie ja Dostałem zatem zielone światło na trening siłowy.

Podsumowanie z perspektywy kanapy:

Zamiast biegać, dźwigałem krawężniki i zmieniałem fizjoterapeutów jak rękawiczki. Mądrość przyszła za późno — teraz wiem, że po 50-tce ogrodnictwo to sport ekstremalny, ale rezonans to nie wyrocznia. 2025 to najgorszy rok w moim życiu. Straciłem psa, posypałem się fizycznie, doszło kilka poważnych problemów z bliskimi (o których nie będę wspominał). Próbował mnie złamać, ale nie udało się. Podsumowałem to ostatnią aktywnością w roku, w sylwestra, tuż przed północą.